De stadswijk Buytenwegh de Leyens - het Plassengebied

Het Zoetermeerse Plassengebied ten noordoosten van Buytenwegh de Leyens ligt deels in de Palensteinse polder en deels in de Zoetermeerse of Nieuwe Drooggemaakte Polder. Het behoort tot oude veengrond, de Wilde Venen, een drassig gebied met meren, riviertjes, moerassen en kreupelhout. Vanaf ongeveer het jaar 1000 trok men vanaf de kust en de rivieren de Venen in om daar nieuwe nederzettingen te stichten. Om het drassige land te kunnen gebruiken als akkerland moest het worden ontwaterd. Men groef sloten om het water af te voeren naar natuurlijke stromen en om instromend water tegen te houden werden dijken of kaden als waterkering aangelegd. Al in het begin werd turf gestoken voor eigen gebruik. De behoefte aan turf nam in de veertiende eeuw sterk toe door de grote vraag van de bier- en lakenindustrie in de nabijgelegen steden. Op grote schaal werd nu turf gedolven tot aan het grondwater. Vanaf 1530 begon men met het slagturven, waarbij ook onder de waterspiegel werd gebaggerd, vaak meters diep tot op de kleilaag. Een reusachtig waterlandschap in Holland was uiteindelijk het gevolg. Het werd steeds moeilijker om het water langs natuurlijke weg af te voeren. In de vijftiende eeuw verschenen de eerste windmolentjes die het overtollige water weg maalden. Door het slagturven ontstonden zulke diepe plassen dat deze niet meer met molens drooggemalen konden worden. Rond 1650 was het gebied van Zoetermeer en Zegwaart een en al water waar enkele evenwijdig lopende ribben land, dijken en wegen bovenuit staken. Het land proberen droog te maken was de enige oplossing. In 1614-1616 was als eerste het Zoetermeerse Meer, een natuurlijk meer, aan de beurt, waaruit de Meerpolder ontstond.

Bron: Gemeente Zoetermeer, De Gave Stad