Het is inmiddels weer politiek reces: een weekje geen officiële vergadering van raad, commissie of college. Ik stel, tot eigen ergernis, vast dat ik tijdens de afgelopen 'werkweken' geen kans heb gezien om een column te schrijven. Dat is niet best, maar goede voornemens maak ik niet meer. Maar ik ga natuurlijk wel proberen het schrijfritme op te voeren.
Enkele weken geleden ben ik met de 'bouwgroep Oosterheem' op studiereis geweest. De bouwpartners die samen de nieuwste en laatste uitbreidingswijk realiseren gaan jaarlijks een paar dagen op pad om inspiratie op te doen voor het Zoetermeerse werk en om, dat is ook een belangrijk aspect, in andere omstandigheden dan 'vergadering met agenda en beslispunten en eindtijd' tijd met elkaar door te brengen. Het nuttige wordt met het aangename verbonden, kan je stellen. Zo'n reis(je) herbenoemt het informele netwerk binnen de groep en legt daarmee een basis voor het maken van goede beslissingen. Dat is momenteel ook wel hard nodig, want het is niet zo eenvoudig om in huidige marktomstandigheden (enorme bouwkosten, sterk gestegen grondstofprijzen, financiële hyperhouding bij investeerders) een groot project als het winkelcentrum van de grond te krijgen.
Dit jaar was Istanbul het reisdoel. Het was mijn eerste kennismaking met deze Turkse metropool. Het is een indrukwekkende stad, die in omvang en dynamiek nergens mee te vergelijken is. De afgelopen 10 jaar is het inwoneraantal gestegen van 5 naar 15 miljoen, maar 16 en 17 miljoen schijnt ook waar te kunnen zijn. Meer dan de helft daarvan is jonger dan 25 jaar. Deze gegevens alleen al levert een redelijk beeld op van wat er in de rest van het land aan de gang is: een jongere die iets wil bereiken, gaat naar Istanbul. De stad heeft een 'lengte' van meer dan 150 km. Tja, dan houdt vergelijken al snel op. Je kan het dan ook beter niet als een stad beschouwen, maar als een 'staat-binnen-de-staat', in politiek-economisch en cultureel opzicht. Wat vooral opvalt, is het gebrek aan groen. Er is hoegenaamd geen park te bekennen, althans, niet meer. Alles, maar dan ook alles wordt volgebouwd, het liefst zo hoog mogelijk. Dat is in een aardbevingsgevoelige omgeving niet alleen technisch een hoogstandje, maar ook financieel. Uitlaatzones voor huisdieren op de 3e, 6e, 9e etage beginnen gewoon te worden. Met draconische maatregelen wordt het autoverkeer enigszins in de greep gehouden, want verkeerslichten en agenten, op elk iets groter kruispunt, vormen hooguit hulpmiddelen. Er gebeuren merkwaardig genoeg weinig ongelukken in deze ongeorganiseerde slakkengang. Maar als je haast hebt, kan je beter een ander vervoermiddel nemen. Onze bus stond om de haverklap in een file en niet alleen in spitstijden. Fietsen en fietsers zie je nauwelijks. Al helemaal niet in de drukke centrumgebieden. Toen we bij een projectbezoek zagen dat er onder of bij de appartementen geen 'Hollandse' fietsenbergingen waren en daarover navraag deden, keek men alsof men water zag branden. Niemand fietst in Istanbul, zo was de lezing. Dat is overdreven. We zagen er echt enkele, en nog wel direct in de buurt. Kinderen op mountainbikejes weliswaar, maar het blijven fietsen. Ook op incidentele balkons was een fiets te zien. Dat moet een gezellige boel zijn in de hal en woonkamer van die woningen als het regent. De appartementen waren zelfs voor Nederlandse begrippen zeer duur. Met een gemiddeld maandinkomen van 900 Euro gaan deze aan gewone mensen voorbij. Ze werden vooral gekocht door 'welgestelden' als tweede woning. Dan heb je een fiets ook niet hard nodig, waarschijnlijk. Ik vind Istanbul een overweldigende, maar geen mooie stad. Van een kerkelijk gebouw raak ik niet zo snel onder de indruk en daar staan er tamelijk veel van.
We hadden een zeer vaderlandslievende gids, die ongevraagd allerlei door geen van ons gedane beweringen en opvattingen van 'westerlingen' weersprak, daarbij telkens de vanzelfsprekende daadkracht van het Turkse volk als overwinnende, overheersende partij benadrukkend. Zij die mij een beetje kennen, begrijpen dat ik haar heb uitgelegd dat roversgeschiedenissen vele gedaantes kennen. Ze vertelde ook dat Turkije al bijna 90 jaar geleden 'voor Europa' had gekozen. Dat vind ik knap en vooruitziend. Ik denk dat Turkije vooral voor zichzelf heeft gekozen, en ze kunnen hun eigen boontjes behoorlijk goed doppen, dat is wel gebleken. Mijn boeiende gesprekken met de gids zijn niet column-proof, hoewel ik wel nog wil vermelden dat ze vroeg of ik kon zwemmen (met de Bosporus op werpafstand). Volgens traditie heb ik hardgelopen in deze wereldstad, langs de oever van de Bosporus. Het was een goede training voor de halve marathon, een paar dagen later in Zoetermeer (1:42:25, dat was een mooie tijd, na zo'n reis). Ik denk niet dat Oosterheem nog veel anders gaat worden.
Frans Muijzers
Wethouder Wonen, Onderwijs, Jeugd en Sport/Project Brede School
Wijkwethouder Centrum (Stadscentrum, Dorp, Driemanspolder en Palenstein)
gemeente Zoetermeer
079-3468173 / f.muijzers@zoetermeer.nl / frans@muijzers.nl / www.fransmuijzers.pvda.nl
|