Proza

Bedenker van het oprichten van de Stichting Zoetermeer Topsport is Marco van Noort, algemeen directeur van de FPN-groep, maar vooral sportliefhebber. Veroorzaker van het bedenken...ben ik! De aankondiging in het voorjaar dat er voor volgend jaar in de gemeentebegroting minder geld zou zijn voor ondersteuning van topsport(ers) was voor Marco aanleiding om het bedrijfsleven te mobiliseren. Bij het nadenken over de manier waarop 'private hulp' een 'maatschappelijk doel' zou kunnen ondersteunen ben ik graag betrokken geworden. De gemeente vindt topsport niet ineens onbelangrijk, maar er zou door noodzakelijke bezuinigingen minder geld voor beschikbaar kunnen zijn. Met veel plezier was ik daarom bereid me in te spannen om een voldoende startkapitaal bij elkaar te sporten. En het doet me ook deugd dat de Stichting Floravontuur een enthousiaste partner in deze actie wilde zijn. We begonnen ons avontuur op het Stadhuisplein, alwaar vele jongeren (waaronder een grote groep leerlingen van het Alfrink College) ons begeleidden op de eerste etappe: hardlopen naar Dutch Water Dreams. Omdat ik al eerder op de flowride had gesparteld, wist ik dat de tweede sport ons veel plezier zou brengen. Het jongensachtige genot was wederom geweldig! Het schaatsen in het SilverDome viel me mee; wellicht was een half uur ook te kort om mijn gebrek aan talent voor deze sport duidelijk naar boven te laten komen. Mijn partners-in-crime waren in elk geval beduidend handiger op de gladde ijzers. De clinic Curling leverde vervolgens het hoogtepunt van de dag op: na ampele uitleg en oefening door leden van het Nederlands Jeugdteam werd de kennismaking met het Jeu-de-boule-op-ijs afgesloten met een partijtje. Het voorstel om dit gemengd te doen werd door ons beleefd geweigerd...we wilden de confrontatie wel aan! Aangevuld met een van onze vaste medische begeleiders, welgemeende bewondering en dank voor hun geduldige ondersteuning, wisten we het viertal jongeren te verrassen met een overwinning!!! Zo zie je maar, ook bij topsport kan geluk een grote rol spelen. Daarna per fiets (met helm) naar Dekker Sport, alwaar we eerst een lesje tennis kregen. Zeer nuttig, zo bleek. Het “hoe harder hoe beter” moest een weinig worden afgeleerd, met wisselend succes. Zo waren de services van Marco bijna van het niveau Rosco Tanner. Tijd voor een verantwoorde afbouw, want de spieren begonnen inmiddels wat te protesteren. Het snookeren was niet alleen erg gezellig (met eerste pintjes), maar we bleken ook redelijk aan elkaar gewaagd. Het afrondende bowlen begon hilarisch: Ed wierp niet alleen de bal, maar ook zichzelf meters de baan op. De nacht wenkte, want de wekker stond op half 6...immers, om 7.00 uur stond een golfclinic op het programma. De fietstocht er naar toe gaf me de bevestiging dat ik de eerste dag vrij goed had doorstaan. Het was mijn tweede kennismaking met de golfsport, Ed en Marco waren al ervaren in deze edele sport. Het ging vrij aardig, vond ik. Smaakt beslist naar meer... Na het golfen stond iets merkwaardigs op het programma: als drietal op een reuze-step naar SnowWorld. Het was een onmogelijke opdracht. De step had de weglegging van een zeekoe, en de brede, maar kleine banden waren zacht. Het was al een kunst om enigszins in balans te blijven, alleen de stuurman heeft vaste hand(en) aan het stuur, de passagiers moeten hun voorman als steun gebruiken, en het was daarenboven loeizwaar om te doen. Na een paar honderd meter besloten we daarom het steppen als eenmanshandeling te doen; de twee anderen gingen hardlopen. Uiteraard wisselenden we van positie, waarbij het steppen niet favoriet bleek. Skiën was voor Marco iets nieuws en hij kreeg dus een heuse eerste les; Ed en ik hadden een uurtje vrij spelen. Gezamenlijk rondden we de ijstijd af met 'airboarden', hetgeen tamelijk veel weg had van het flowriden: op een luchtkussen van de sneeuwhelling af met je voeten als rem. Een stukje verderop wachtte Ayers Rock. Allereerst met handboogschieten, waarbij ik de eer had tot slot de appel te doorklieven (niet op iemands hoofd). Daarna een survival-klauterpartij, waar ik toch wel tegenop had gekeken. Niet alleen omdat het me te veel doet denken aan geüniformeerde systemen, maar ook omdat het me gewoon niet boeit om gekunstelde hindernissen te overwinnen. Maar ik moet toegeven, het viel me reuze mee. Het afrondende stukje over water en nog wel m.b.v. slechts 2 slapjes gespannen touwen, was heftig. Het heeft me ook de enige blijvende lichamelijke herinnering opgeleverd (aan mijn rechterbovenarm, die het zwaar had te verduren). Het mountainbiken voelde daarna bevrijdend. De steile heuveltjes zorgden er echter wel voor dat ik met enige zorg uitkeek naar het aansluitende trampolinespringen; de dijbenen moesten flink aan de bak! Bij de Noordwesterhal aangekomen, bleek daar de stroom tijdelijk uitgevallen, waardoor de zwaarste beproeving kwam te vervallen. Met een simultane schaakpartij, 3 maal verlies, niet allen eervol en enkele 501-dartgames werd ook de tweede dag verantwoord afgesloten. Fris gedoucht klommen we tot slot nog even op de bemodderde mountainbikes om het applaus van de toeschouwers van de interland en de cheque in ontvangst te kunnen nemen. Kan je ook 1001 minuten sporten? Hoeveel zou dat in 2008 opbrengen? Het dubbele...?

Frans Muijzers
Wethouder Wonen, Onderwijs, Jeugd en Sport/Project Brede School
Wijkwethouder Centrum (Stadscentrum, Dorp, Driemanspolder en Palenstein)
gemeente Zoetermeer
079-3468173 / f.muijzers@zoetermeer.nl / frans@muijzers.nl / www.fransmuijzers.pvda.nl