Waarvoor Marie-José en ik vooraf al enigszins bevreesd waren geweest, bleek waar te zijn. De laatste dag van onze fietsvakantie was het zwaarste. Het was de dag waarop we onze fietsen als bagage via trein en bus terug moesten zien te krijgen bij het startpunt van onze reis langs de Rhône, alwaar onze auto deze taak kon overnemen. De dagen die er aan vooraf waren gegaan waren fantastisch. Het vertrek van onze 19-daagse Tour de France was in Thonon-les-Bains, een stadje aan het Meer van Genève. Door nostalgie gedreven, kon ik het niet laten de heenreis te onderbreken voor een bezoek aan de camping in de Jura die in mijn jeugdjaren door menig familielid werd bezocht. Het uitzicht over het Lac de Vouglans was nog steeds geweldig mooi. Uiteraard hebben we een wandeling gemaakt over de camping om de 'oude plekjes' te vinden. Er was gelukkig niet zo heel veel veranderd sinds 30 jaar.
|
De eerste fietsdag loodste ons zo veel mogelijk langs het Meer van Genève, waar de Rhône ook ontspringt. De dagen erna brachten ons diverse gemene klimmetjes, maar zo lastig als vorig jaar op Rhodos werd het nergens. Vanaf Lyon was het minder golvend, met veel wind (de Mistral) mee, hetgeen tamelijk relaxed fietst, uitgezonderd de stukken dicht langs de rivier zelf die vooral uit grind en stenen bestonden. Op zich erg leuk, maar je ogen zijn permanent gericht op het ontwijken van scherpe en grote stenen, zodat toch veel van de omgeving onbewust voorbijglijdt. De routes waren zo veel mogelijk autoluw, wat ons ontelbare boomgaarden met veel (bijna) rijp fruit en nog meer maïsvelden opleverde. En zelfs op de drukke verbindingswegen was het relatief prettig fietsen. De Franse automobilist heeft veel respect voor fietsers; hij rijdt er, geholpen door grote borden die oproepen 1,5 (!) meter ruimte te laten bij het inhalen, met een grote boog omheen en haalt niet in als het zicht door bijvoorbeeld een bocht of helling niet goed genoeg is. We hebben de Rhône tientallen malen overbrugd, waarbij we veel Kern- en Waterenergiebedrijvigheid passeerden.
|
We hebben 14 overnachtingsplaatsen gehad, waarvan Lyon (indrukwekkend), Arles (alles van en over Vincent van Gogh) en Saintes Maries de la Mer (aan de zeerand van het natuurgebied de Camargue) het bekendst zijn. Wilde paarden hebben we in de Camargue niet gezien, wel fraaie, witte exemplaren netjes in een wei. Veel flamingo's en enkele groepen zwarte stieren maakten de zware fietsroute over de zeedijken meer dan de moeite waard. De laatste dag was dus de minste. Waren onze koffers tot dan toe met een auto naar het volgende hotel gebracht, nu moesten we alles per openbaar vervoer naar de startplaats zien te krijgen. Fietsen mogen in Frankrijk gratis mee in de trein; je moet er met de stationschef maar uit zien te komen hoe het kan. De goede man in Arles, vertrekstation, verwees naar de laatste coupé, maar daar stonden al fietsen op het instapbalkon, wat me er niet van kon weerhouden die van ons er bij te plaatsen. Daarmee was alle plek vergeven en heb ik me richting de koffers en Marie-José begeven die, onder tijdsdruk, elders in de trein terecht waren gekomen.
Bij de eerstvolgende stop haastten we ons om zo dichtbij mogelijk bij onze fietsen te komen. Het gemopper van passagiers die in- of uit wilden stappen via ons fietsenbalkon probeerde ik zo veel mogelijk te negeren. In Lyon stapten we over. Op aanwijzing van een perronchef namen we plaats in het voorste gedeelte, maar toen daar enkele minuten voor vertrek massa's lieden weer uitrenden na kennelijke advies van een conducteurachtig persoon in de trein, bleken ook wij, toch ook nog maar eens gevraagd of dit treindeel inderdaad in Annemasse zou stoppen, fout te staan (zitten is een te hoge verwachting met zoveel bagage in een zo volle trein). Nou kan je op zo'n moment ook besluiten tijdens de eerstvolgende halte proberen rustig een goede coupé te zoeken, maar daar denk je, door plotseling stress overvallen, niet over na. Met gevaar voor lijf en leden wurmden we ons door de perronmassa. De eerste coupé die de andere bestemming had, had pech: ik maakte de deur, trein was inmiddels vertrekklaar, weer open, gooide mijn fiets naar binnen, waarvoor eigenlijk op dat balkon geen plaats was, want het stond vol met koffers van mensen die elders een zitplaats hadden weten te bemachtigen. Mijn mededeling "er komt er nog een bij" deed een enkele passagier vertwijfeld naar adem happen. Ik moest wel enkele koffers verplaatsen richting zitplekken, maar het lukte om de tweede fiets erbij te proppen. Wonderwel had Marie-José zich inmiddels met de koffers ook bij dat balkon gemeld en op de een of andere manier werd alles binnenboord gehaald.
Daar stonden we dan, helemaal klem tussen fietsen en koffers. Ik had het bijzonder getroffen, want ik stond met mijn rug tegen de deur van het toilet. Verveeld hebben we ons niet, in de volgende 2,5 uur. Iedereen die wilde uit- of instappen of gebruik wilde maken van het toilet, moest over een wiel van mijn fiets klûnen.
Maar aan alles komt een einde. In Annemasse moesten we overstappen in een bus. Tot onze onmeetbare vreugde bleek de bus slecht bezet, waardoor er in de bagageruimte zowaar genoeg ruimte overbleef om onze fietsen in te leggen. De chauffeur-van-dienst kan zonder omhaal verbieden dat de fietsen meegaan, zo was ons vooraf al duidelijk geworden. Maar zo ver kwam het dus niet. Uiteindelijk waren we weer terug. Ik besloot de fietsen in de parkeergarage op de autodrager te plaatsen. Het koste me enige moeite de betreffende wachter uit te leggen wat ik ging doen, toen ik de parkeergarage in fietste. Gelukkig begreep hij dat ik er al een auto had staan. Helaas was deze man niet meer aanwezig, toen ik met de volgende fiets binnensuisde, wat een soort Laurel&Hardy-achtervolging opleverde. Maar ook die hijgende wachter kon ik uitleggen wat de bedoeling was. Dat, enkele uren later, het biertje in het hotel zeer wel smaakte, behoeft geen nadere toelichting. De laatste dag heb ik met een glimlach over de autowegen naar huis gereden. We gaan zeker vaker op fietsvakantie. Kijk bijvoorbeeld op http://www.eigenwijzereizen.nl . Maar een treinreis met fietsen en bagage zie ik ons niet meer maken.
Frans Muijzers
Wethouder Wonen, Onderwijs, Jeugd en Sport/Project Brede School
Wijkwethouder Centrum (Stadscentrum, Dorp, Driemanspolder en Palenstein)
gemeente Zoetermeer
079-3468173 / f.muijzers@zoetermeer.nl / frans@muijzers.nl / www.fransmuijzers.pvda.nl
|