Proza

Het is de laatste weken erg druk geweest. Te druk om rustig de tijd te nemen voor een volgende column. Het einde van het politieke jaar nadert, 9 juli is de laatste raadsvergadering, en er was zoveel dat bestuurlijke aandacht en besluitvorming vergt. Extra informatieavonden voor diverse projecten (Palenstein, Cadenza, Culturele As, Scholenlocatie Buytenwegh en als belangstellend burger, want directe buur het Zorghart) kunnen ternauwernood op de agenda een plekje vinden. Maar het is gelukt. Het voelt bijna weldadig dat dit alles tot een einde gaat komen. Ik zet alle 7 dagen van de week fluitend mijn wethouderspet op, maar het kan nu beslist geen kwaad om even wat gas terug te nemen.

Parachutespringen!

Tussen al het ‘politieke werk’ door heb ik gelukkig nog steeds tijd om ook meer recreatieve werkzaamheden te doen en niet alleen bij de ‘Sport van de Maand’ (waar de teller inmiddels op 15 staat). Op 30 juni 2007 vierde de Ashantigroep Zoetermeer (scouting) haar 25-jarig bestaan. Eén van de bijzondere activiteiten op het jubileumfeest bij het clubhuis aan de Prismalaan was een Demo Parachutespringen op het veldje tegenover De Veur. En jawel....op uitnodiging mocht ik meespringen! Zonder ooit echte de ambitie te hebben gehad om ooit uit een vliegtuig te willen springen, kon ik dit aanbod niet weerstaan. Ik beschouw het maar als een prettig bijkomstig noodlot van een wethouder om tegen zulke onvoorziene uitdagingen aan te lopen. De dagen ervoor afgaand heb ik wel af en toe met enige spanning 'vooruitgedacht' over hoe het zou gaan. Het vooruitzicht werd ook gekleurd door reacties van anderen ("nee joh, durf jij dat? Ik zou het voor geen goud doen!"). Op de dag zelf heb ik geen moment speciale bibbers gehad. De enige onzekerheid was het weer. Op Rotterdam Airport werd, zie www.skydiverotterdam.com, met scherpe blik het langzaam dichttrekkend wolkendek gadegeslagen. Omdat de vooruitgereden locatieinspecteur meldde dat het er in Zoetermeer prima uitzag, werd er enthousiast vertrokken. Behalve mijzelf waren er twee andere debutanten voor een tandemsprong. In het vliegtuigje gingen verder nog enkele ervaren solospringers én een cameraman mee; die laatste was er speciaal voor mij om mijn prille kunsten ook voor anderen aanschouwelijk te maken. Je hoeft als tandemspringer niet aan zo gek veel dingen te denken, maar die paar zaken die je moet weten, worden er ook goed ingeprent. Het springen wordt ook vooraf 'droog' geoefend. Op mijn vraag hoe de landing zoal kan gaan werd in eerste instantie monter geantwoord dat hierover in de lucht tijdens de sprong zelf gebrieft zou worden. Tja, ik wilde graag vooraf weten wat de variaties zijn, al was het maar omdat ik zonder die kennis daarover dan de rest van de tijd ga nadenken. Niet nodig, ik weet het, maar zoiets kan bij mij gaan knagen. Dus na een tweede ontwijkend antwoord, heb ik mijn verzoek geherformuleerd. Het antwoord was verrassend van eenvoud: je landt op je voeten (bij voldoende tegenwind) óf je maakt een schuiver op je achterste (bij matige wind), waarbij dan de voeten bewust omhoog moeten worden getrokken om te voorkomen dat je voeten als noodankers gaan fungeren.

Geen spanning

Tijdens het stukje vliegen (Rotterdam-Zoetermeer is niet zo ver, zeker niet hemelsbreed) werd me nog eens gevraagd of ik het spannend vond. Nee, dus. Ik vertrouw volledig op de tandem-master, die zal toch ook gewoon heelhuids naar huis willen terugkeren? Hoewel ik niet bekend ben met legerrituelen, voelde ik in het enigszins luidruchtige vliegtuigje een gevoel opkomen van 'kameraadschap'. Ik stelde me voor te begrijpen hoe het moet hebben gevoeld, bij oorlogen kijk ik liever in het verleden, om als parateam gedropt te worden 'achter de linies'. Waarschijnlijk heb ik te veel c-films over zulke heldendaden gezien, anders kan ik het niet verklaren. Het springen zelf was geweldig! De vrije val van 20 seconden is een onvergetelijke ervaring. Met een snelheid van 200 km/uur naar beneden! De regen priemt in de wangen, maar verder is het een soort bewustzijnvacuüm: geen tijd om de ervaring te benoemen, het gebeurt gewoon. De klap van de openende parachute maakt daaraan een bruut einde, alsof je wakker schrikt uit een oneindige droom. De druk van de bindingen blijft de verdere vlucht hinderlijk aanwezig. We zien de Watertoren in gezichtsveld komen, en er wordt koers gezet richting De Veur. Ik vergelijk het uitzicht met dat van een week eerder in een helikopter (tijdens de Dag van de Architectuur) en de parachutesprong wint met afstand. Veel te snel, naar mijn gevoel, wordt de landing ingezet. Ik mag mijn landingsgestel in gereedheid brengen ("voeten omhoog") en met een klein plofje zitten we eigenlijk direct stil. Ik sta op en begin dan pas bewust te genieten van het prachtige wat achter de rug is. Zoals ik al aangaf, was ik nooit van plan geweest om ooit te springen, maar ik weet het zeker: dit wordt vervolgd. Ashanti, bedankt voor de geweldige ervaring!

Frans Muijzers
Wethouder Wonen, Onderwijs, Jeugd en Sport/Project Brede School
Wijkwethouder Centrum (Stadscentrum, Dorp, Driemanspolder en Palenstein)
gemeente Zoetermeer
079-3468173 / f.muijzers@zoetermeer.nl / frans@muijzers.nl / www.fransmuijzers.pvda.nl