Het was op vrijdagmiddag 20 april erg rustig bij Ayers Rock. Niet alleen omdat collega Pieter Smit niet mee kon doen, hij had het graag gedaan, maar het stilstaande openbaar vervoer vergde plotseling weer de volle aandacht, maar ook omdat er geen enkele andere sporter aanwezig was. Dat had een goede reden: omdat de huldiging van de Zoetermeerse sportkampioenen 2006 op diezelfde avond oorspronkelijk gepland was in Ayers Rock, was er geen activiteit meer in de namiddag. Immers, toen hadden de voorbereidingen van de avondhappening in volle gang moeten zijn. Omdat er veel meer aanmeldingen waren binnengekomen voor de huldiging dan in voorgaande jaren, moesten we terugvallen op De Veur als feestlocatie. Daarom was het om 16.00 uur in Ayers Rock nog stiller dan voorzien.
Behalve de gastheer en gasttrainster waren er twee voor mij bekenden aanwezig: Jan van Es, die mij elke maand als sporter op de gevoelige plaat vastlegt en Marie-José, mijn echtgenote die mij deze spectaculaire Sport van de Maand graag zag uitoefenen. De introductie van de klimbeginselen kwam me bekend voor. Toevallig had ik twee dagen eerder voor het eerst in mijn leven in een klimtuig een steile wand bedwongen. Dat was bij gelegenheid van een 'eerste paal' van een bouwproject in Oosterheem. Als wethouder 'wonen' had ik ooit bij een eerdere 'eerste paal' iets uitnodigends gezegd over creatieve manieren om de start of oplevering van een bouwproject luister bij te zetten. Dat had een vastgoedontwikkelaar goed onthouden en daarom een speciale mobiele klimwand laten plaatsen, zodat ik klauterend omhoog mocht gaan om een driekleur in top te laten wapperen. Het is gelukt. Maar het ging niet gemakkelijk. Met veel enthousiasme had ik aangekondigd ‘de moeilijke route’ te zullen nemen, geel in dit geval. Tip voor niet-meer-de-jongsten: niet doen! Zonder trekhulp van mijn begeleider, die me zodra ik ook maar aanstalten maakte om een stap omhoog te doen mij direct probeerde te lanceren, was ik er niet gekomen, vrees ik. Het begin was gemakkelijk, maar de aanwijzing om niet met de armen te klimmen ("alleen voor de stabiliteit") maar alleen/vooral met de benen heeft niet het gewenste effect. Hoewel ik echt probeerde niks met de armen te doen, schoten ze vol; kennelijk kunnen spieren ook verzuren van stress. Op ¾ van de klim lijken mijn onderarmen op die van Popeye, gezwollen en steenhard. Met meer dan honderd belangstellende kijkers ("eindelijk moet ie er ook een keer voor werken") is stoppen geen optie. Na een moment van recuperatie lukt het laatste stuk toch nog. Voldaan laat ik de vlag wapperen en applaus en waardering is mijn deel. Het afdalen lijkt de eerste keer al geroutineerd, maar het geheel was toch afzien. “Dat moet vrijdag a.s. beter kunnen”, denk ik nog. Dat is tegengevallen. De tips zijn uitgebreider, zo kom ik te weten dat het niet slim is de voeten dwars tegen de wand aan te plakken. Het is beter om alleen met de neus van de schoenen steun te zoeken. Of dat ook handig is met volleybalschoenen aan, betwijfel ik ter plaatse. Het voelde erg onnatuurlijk. Ik heb vergeten na afloop te kijken of de speciale klimschoenen (Tip 2: doe die toch maar wel aan) stuggere zolen hebben, maar ik verwacht van wel.
De eerste klim gaat goed, maar ik voel mijn onderarmen snel weer heel dik en hard worden, terwijl ik echt probeer de armkracht te ontzien. Ik merk een verschil met twee dagen eerder: werd ik bij de bouwklim nog met trekjes aan het touw een beetje geholpen, de dame die me nu beveiligt doet dat niet. Later zegt ze daarover dat het helpen nog wel lukt met een kind van pakweg 20-25 kilo, maar dat een volwassene niet omhoog te trekken is. Het voelt als een overwinning als ik de 15 meter heb overbrugd. Met gepaste trots begin ik aan het echte werk, een wand die schuin terug overhelt. Maar mijn armen willen niet meer...het Popeye-gehalte is weer enorm. De begeleidster geeft aan dat de onderarmen inderdaad 'niet goed aanvoelen'; ze vermoedt dat er nog verzuring van twee dagen eerder aanwezig is. In elk geval besluiten we het klimmen te laten voor wat het is. Op de vraag of ik last heb van hoogtevrees, antwoord ik een beetje aarzelend 'nee'. Ik heb even ervoor 15 meter omhoog geklommen en dan krijg je daarna zo'n vraag. Maar ik heb het vermoeden dat er een andere uitdaging staat te wachten. Dat klopt ook. Ik mag in de nok van het gebouw vanaf een plank 'in het niets lopen', daarmee gezellig aan een kabel naar beneden suizend. Ik doe het zonder aarzelen en het is een leuke ervaring. Het verbaast eigenlijk dat ik er geen twijfel bij had, want een echte geveltoerist ben ik niet. Zo heb ik ooit een omweg door onbekend bergterrein gemaakt, toen ik het 'wandelpad' dat ik hardlopend aan het volgen was in De Cevennen zag veranderen in een onbeschermd pad van 7 meter lang en 50 cm breed langs een tientallen meters diepe afgrond. Ik heb er een kwartier over staan nadenken: doe ik het of doe ik het niet? De weg terug was opnieuw 1,5 uur lang en via deze 7 meter zou ik 20 minuten later op de camping terug kunnen zijn. Toch besloot ik om te keren, zij het dat ik met de zon als trouw kompas een eigen binnendoorroute heb gevonden, want om dik 3 uur hard te lopen...en het was nog in het pre-mobiele tijdperk, waardoor ongerustheid bij de rest van de familie niet denkbeeldig zou zijn. Enfin, met veel lef, geluk en glijwerk, het was behoorlijk steil op de binnendoorroute, kwam ik veilig op het 'wandelpad' uit, waarna ik zeer tevreden de route vervolgde. Waarom dan geen aarzeling bij deze sprong? Het is de zekere veiligheid die ik voel omdat de begeleidster aan de andere kant van het touw zit: ik heb de volle overtuiging dat mij niets kan gebeuren, wat waar is, uiteraard, anders zou deze leasure-tak het een stuk lastiger hebben. Met deze ervaring erbij, weet ik zeker dat ik ook een keer ga bungee-jumpen. Maar eerst wacht mij in juni een duo-parachutesprong...
Frans Muijzers
Wethouder Wonen, Onderwijs, Jeugd en Sport/Project Brede School
Wijkwethouder Centrum (Stadscentrum, Dorp, Driemanspolder en Palenstein)
gemeente Zoetermeer
079-3468173 / f.muijzers@zoetermeer.nl / frans@muijzers.nl / www.fransmuijzers.pvda.nl
|