De familie Muijzers ging onlangs voor het vierde jaar in successie op wintersportvakantie. Dit keer in bescheiden samenstelling, Marie-José, Eefje et moi, omdat onze oudste dochter de relatief beperkte moeilijkheidsgraad van de pistes van onze bestemming niet vindt aansluiten bij haar behoefte en die van haar vriend aan sportieve uitdaging.
Spindleruv Mlyn is een dorpje in het Tsjechische Reuzengebergte met twee overzichtelijke pistegebieden. Naar Oostenrijkse maatstaven klein en rustig, naar Tsjechisch begrip 'Valkenburgachtig' (ik bedoel het toeristisch centrum in Limburg, niet het vliegveld bij Leiden). Tijdens enkele weken per jaar zit het barstensvol met Nederlanders, die graag genieten van pakweg halve prijzen. Een halve liter uitstekend bier voor 2 Euro is weliswaar een duur Oost-Europees pilsje, maar probeer het maar eens in Oostenrijk, of in Nederland. Het merendeel van het bier drinken de lokale bewoners overigens, ondanks de voor hen hoge prijs, zelf op. Het eten smaakt er prima en roken is nog voor vrijwel iedereen een trouwe bondgenoot. Voor hen die volledig rookvrij willen dineren is het geen goede vakantiebestemming. Maar er is mee te leven, want anders waren wij echt niet voor de derde keer in dit fraaie dal neergestreken. Nadat de busreis vorig jaar als 'niet herhaalbaar' was ervaren door enkele familieleden, gingen we nu weer met eigen vervoer. Gewapend met winterbanden en in de hoop de sneeuwkettingen niet nodig te hebben, vertrokken we richting Bautzen in het oosten van Duitsland, waar we de reis met een hotelverblijf onderbraken. Ons nieuwe navigatiesysteem 'MiesMies', probeer voor de gein eens een niet te dure variant te vinden die heel Europa dekt, loodste ons feilloos via ingeplande tussenetappes [afgekeken van de route die een busmaatschappij gebruikt] om de kronkelige bergweggetjes heen. Geen files én nauwelijks Nederlanders onderweg, heerlijk! Later vernam ik van verschillende landgenoten hoe rampzalig de reis voor velen was geweest. Hele kolonnes gele nummerplaten lieten zich het gebergte in geleiden, alwaar op een inmiddels bedenkelijk smal stuk weg een forse hoop sneeuw lag die verdere voortgang belemmerde. Geruchten deden geloven dat lokale omwonenden van de bergweg daarvoor verantwoordelijk waren, omdat ze het gestuntel, gekronkel en gepuf in hun rustige omgeving zat waren geworden. Het moet een mooi plaatje zijn geweest: tientallen auto's die omkeren op een smalle besneeuwde weg en wanhopig proberen met hun navigatie ("Indien mogelijk, keer om!") tot een bruikbaar alternatieve route te komen. De terugweg heb ik wél volledig vertrouwd op 'MiesMies', want ze gaf aan dat ik dat het beste via Praag kon doen en dat was een ommetje nóg iets verder om het gekronkel heen dan onze heenreis. We vertrokken net na zessen 's ochtends en daarmee hebben we de grootste stormproblemen net ontlopen. Later op de dag vernamen op de radio tal van alarmberichten in gebieden die we net achter ons hadden gelaten. Toeval en geluk zitten in een klein hoekje.
Het skiën zelf ging prima. Voor het eerst zónder les, want het tijdverlies in die groepjes van 12-14 personen met zeer uiteenlopende leerstrategieën was ons te veel gaan storen. Bovendien, we weten heel erg goed wat er schort aan onze techniek. Het kan beter, maar of we dat eerder leren in groepsverband dan via eigen reflectie en veel praktijk??? Af en toe waren de wachttijden voor de lift wat lang, omdat veel omliggende lagere skigebieden wél al last kregen van sneeuwtekort, waardoor menig wintersportliefhebber 'onze' pistes kwam bezoeken. Hinderlijk, maar omwille van solidariteit toch acceptabel, zal ik maar zeggen.
Volgend jaar weer naar dit inmiddels vertrouwde gebied? Of toch maar eens het vizier richten op meer weidse en gevarieerdere gebieden?
 |
Frans Muijzers
Wethouder Wonen, Onderwijs, Jeugd en Sport/Project Brede School
Wijkwethouder Centrum (Stadscentrum, Dorp, Driemanspolder en Palenstein)
gemeente Zoetermeer
079-3468173 / f.muijzers@zoetermeer.nl / frans@muijzers.nL / www.fransmuijzers.pvda.nl
|