4 juni 2009 was een bijzondere dag. Niet alleen werd aan het boek van het populisme weer een nieuw hoofdstuk toegevoegd, er was nog een bijzondere gebeurtenis: afscheid nemen van mijn vader. Hij overleed op 30 mei, rustig in zijn slaap. Frans Muijzers sr. was een bijzonder mens, een gemeenschapsmens pur sang. Er is in Merselo bijna geen bestuur of werkgroep of organisatiecomité te bedenken of mijn vader is er ooit lid van geweest, vaak als drijvende kracht. Talloze dorpsgenoten hebben een beroep gedaan op de creativiteit van mijn vader: voor een lied, voor een tekening, voor een reclamebord. Hij was een echte createur: hij máákte dingen en altijd onmisbaar op zijn manier. Zijn liedjes en tekeningen zijn uit duizenden direct herkenbaar.
Ik ken geen beter voorbeeld van een autodidact. Hij leerde zichzelf op jonge leeftijd alle blaasinstrumenten van de fanfare spelen. Later bekwaamde hij zich ook in pianospelen. Daarin was hij geen begaafd technicus, waardoor hij op natuurlijke wijze een meester in de eenvoud werd. Weinig akkoorden, gemakkelijk in het gehoor. Van hem leerde ik een geheimpje voor een succesvol vastelaoveslied. Als hij een eerste basis voor een liedje had, speelde hij dat aan ons - mij, mijn 3 broers en zus – voor. "Zing maar nao", zei hij dan. Onze spontane bewerkingen waren dan voor hem een signaal dat het waarschijnlijker beter zou worden in de 'kinderversie'. Het ging en gaat er bij een vastelaoveslied immers om dat het spontaan kan worden (mee)gezongen. Technisch verantwoorde tierlantijntjes doen er dan niet toe. Als ambassadeurs van papa's liedjes gingen we in alle klassen het nieuwe liedje voor zingen. Ik heb er geen exacte herinnering meer aan, maar ik sluit niet uit dat er ook wel eens een liedje in een iets andere versie terugkwam van zo'n promotietoer. Eenvoud was ook zijn credo bij zijn schilderpraktijken. De vastelaoveswages van 't Groëtdurp kenden vooral basiskleuren. Mengen van verf deed hij hooguit uit noodzaak, nooit om iets mooier te maken. Zo was hij als mens ook: duidelijk in zijn opvatting, maar nooit, echt noooooit, (ver)oordelend. Hij kon prachtig verzuchtend aangeven dat hij iets afkeurde of niet begreep, maar hij ging er nooit een strijd over aan. Een mildheid waarop ik, ook als naamdrager, nog steeds enorm jaloers op ben. Hij was enorm trots op zijn kinderen en kleinkinderen. Wij waren en blijven trots op hem. Hoewel ik in mijn vroege jeugdjaren niet graag met 'Fransje' werd aangesproken, voelt het toch raar nu de enige 'Frans Muijzers' te zijn. Toen het onafwendbaar werd dat hij niet lang meer onder ons zou zijn, stond voor mij en mijn zus Marlies vast dat we papa met een passend lied uitgeleide zouden doen. Zonder een muzikaal eerbetoon zou een laatste groet onvolledig zijn. De tekst was als volgt (voor de niet-Limburgers zullen de basisgedachten toch herkenbaar zijn):
Ôzze pap gäöt van ôs hin,
't is 'n einde...naor ziene zin.
Al zien liesjes afgewerkt,
zien kompas het ôs gesterkt,
Och, heej vergaat ok wel 's wat,
mar heej koos zien aége pad.
Al het ie zuuver Maérsels bloëd,
in Strijp beviel ‘t ‘m záo goëd.
Vandaag...iefkes stilstaon.
Maérge wer verder gaon.
De laéste anderhalluf jaor,
hân ze saame alles wel klaor.
Och, heej vergaat ok wel 's wat,
mar heej koos âlt zien aége pad.
Vandaag...saame stilstaon, beej de dinge die vurbeej gaon.
Lieve Papa...ik groet de laéste kieër, mar maérge...gäöt 't wieër.
Maérge...maérge...maérge gaon we wieër.
Maérge...gaon we wieër.
Toch een kleine toelichting. Mijn ouders zijn anderhalf jaar geleden verhuisd, van het kleine, vertrouwde Merselo naar de 'grote stad' Eindhoven. In het dorpse stadsdeel Strijp, bijna op steenworp afstand van het door mijn vader zo geliefde P.S.V.-stadion, keken pa en ma in grote tevredenheid terug op een goed leven. Het nog lang samen nagenieten was hen helaas niet gegund, maar de relatief korte tijd op hun nieuwe stek was in hun levensfase nog een echte kwaliteitssprong. De nabijheid van hun oudste zoon en dochter was een prettige omstandigheid, die zich ook in de laatste levensfase van mijn vader heeft bewezen. Elk einde is ook een nieuw begin, zo ook nu voor mijn moeder. Maar ze weet zich niet alleen. Bovendien, zoals Rowwen Hèze het in ldquo;Twieje Wurd” treffend weergaf: "enne gojje mins blieft altied laeve&"!
Frans Muijzers
Wethouder Wonen, Onderwijs, Jeugd en Sport/Project Brede School
Wijkwethouder Centrum (Stadscentrum, Dorp, Driemanspolder en Palenstein)
gemeente Zoetermeer
079-3468173 / f.muijzers@zoetermeer.nl / frans@muijzers.nl / www.fransmuijzers.pvda.nl
|