Ik ben een week 'op wintersport' geweest. Het begin van deze vakantie kende een valse start en het einde een vals begin. Niet meteen afhaken, ik ga het proberen uit te leggen. Pas twee jaar geleden is mijn gezin gezwicht voor de interne druk om tijdens hartje winter niet alleen een oude gewoonte in herinnering te houden (het carnaval), maar ook een nieuwe bezigheid uit te proberen. Ik heb mezelf jarenlang voorgehouden dat ik het ongetwijfeld leuk zou vinden om te skiën, maar a) er is zo veel leuk, b) de hoeveelheid verlof en geld is niet onbeperkt. Maar toch, een vakantie met ons hele gezin (4 personen) was ondertussen ook weer een nieuwe uitdaging geworden, dus in 2005 hebben we de eerste stapjes, of heet dat schuifjes?, gezet op de witte hellingen. We hadden gekozen voor een A.N.W.B.-reis, waarin tevens een eigen klasje was inbegrepen. Die eerste skiweek heb ik als een even hilarische als getrouwe spiegel van 'de menselijke persoonlijkheid' ervaren. Daar weegt geen assessment tegenop!
 |
Alle begin is moeilijk...
Op de eerste lesdag werden de oudjes en de jongeren in afzonderlijke groepen ingedeeld. De aanvankelijke aarzelingen in enkele gezinnen ("samen op vakantie, toch?") maakten al snel plaats voor berusting en later opluchting. Jongeren hebben een heel andere leerstijl dan ouderen (waaronder ik mezelf reken, in dit verband) als het gaat om 'iets nieuws ontdekken'. Jongeren storten zich meer onbevangen in het avontuur, terwijl ouderen meer berekend stapje-voor-stapje willen zetten. De basis voor de lessen is niettemin voor iedereen hetzelfde. De eerste twee dagen waren ontluisterend: ik was er van overtuigd geraakt dat ik volslagen ongeschikt was om het gevecht met de twee ski's te kunnen winnen. De belangrijkste vaardigheid van een beginnend skiër is niet het in beweging komen, maar het beëindigen van beweging. Na anderhalve dag met diverse té spontane ontmoetingen met klasjegenoten ben ik uit de les gestapt om mezelf enkele basistechnieken eigen te maken. Een soort Time Out dus, meld ik met een knipoog naar de bijzondere voorziening voor leerlingen die tijdelijk uit hun school worden gehaald en geplaatst worden in een aparte leeromgeving om daarna weer aan te kunnen haken in hun eigen klas en school. Toen ik het remmen eindelijk onder de knie had, ging ik met hernieuwd enthousiasme weer verder in de groep. Al ras bleek, dat bescheiden vooruitgang in vaardigheden tot grotere daadkracht kan leiden dan fysiek verantwoord is. Om het anders te formuleren: lukt het eindelijk een beetje...dan ligt roekeloosheid op de loer. Ach...de vangnetten, er was maar weinig voor nodig om daar dwars door heen te schieten; ik moet er niet aan denken dat ik daar met grote snelheid in was terechtgekomen, zullen ze inmiddels wel vervangen hebben. En de kleuters die, wachtend in een rij voor een lift, door mij als een reeks dominostenen werden omgekegeld hadden gelukkig geen letsel.
Innovatie is soms een spontaan proces
Toen we als groepje de overstap mochten maken naar 'de echte pisteomgeving' (de jeugd was ons een dag eerder voorgegaan) bleek ik ineens veel beter in staat mezelf op koers te houden. Op een 'meer pad dan piste' kwamen de bochten bijna spontaan uit mijn heupen. De gedwongen omgeving nodigde kennelijk uit tot de juiste intuïtieve aanpassingen. Het pad was zo smal, dat er geen tijd was om er over na te denken waar ik de bochten zou inzetten. En die beperkende omstandigheid werkte bevrijdend. Een opmerkelijke ervaring, want in de eerste dagen lukte het me niet om precies bij uitgezette pionnen, of in het precieze spoor van voorgangers(s), bochten in te zetten. Ik wilde graag zelf inschatten of ik al in de juiste lichaamsbalans was voor een 'te oefenen bochttechniek' en dat moment was naar mijn gevoel vaker net voor of net achter de uitgezette pionnen. Een ander onderdeel van de lesaanpak waar ik maar met veel moeite enige zinvolheid van kon doorgronden was...de trein (of de "snake" in internationaal ski-jargon). De leraar doet eerst iets nieuws voor en nodigt dan de 'slechtste' leerling uit om hem zo dicht mogelijk te volgen, daarachter komt de op één na slechtste en de rest zoekt zelf een plek in deze vaardigheidstrein. Die spontane volgordesetting is al een film waard. Uiteraard wordt informeel gestreden om de laatste, want eervolle, plaats. Dat gegeven is al een garantie dat de trein niet aansluitend tot stand gaat komen. Maar dan nog...de eerste kan de docent ternauwernood volgen en tweede heeft het meest belabberde voorbeeld voor zich dat je je maar kunt bedenken. Resultaat: een uiteenvallende trein. Slimme Nederlanders hebben al snel in de gaten dat dit niet werkt en kiezen, naar eigen inzicht en planning, alternatieve taakinvullingen. Gevolg daarvan is dat een Nederlandse trein nooit volledig is en onnatuurlijk lang: de één belt even naar huis, de ander slaat de bochten dit keer maar over, een volgende wil ook wel eens een leuke foto of film maken...ik overdrijf niet: volgens ook andere skileraren is dit verschijnsel typisch Nederlands. Het is te eenvoudig om het af te schuiven op eigenzinnigheid en gebrek aan respect voor gezag en discipline.
Modules in treinvorm
Maar het wordt nog leuker. Men werkt met modules, jawel. Dat betekent dat er een (deel)techniek of nutteloze vooroefening wordt aangeboden, meestal helaas in treinvorm. Nadat je in twee of drie treinetappes beneden bent aangekomen, ontstaat zowaar een gevoel van "hoe het zou moeten". Met veel enthousiasme in de lift...boven aangekomen gezellig wachten tot de meute volledig gehergroepeerd is, in de ijdele hoop het zojuist geoefende nu wél in praktijk te kunnen brengen. Dat feest gaat niet door, want met "daar komen we morgenmiddag weer op terug" wordt alle drive uit je lichaam gezogen en kan je je voorbereiden op de volgende treinmodule, die meestal niet aansluit op de vorige oefening. Later in de week, toen ik toch best aardig met bravoure de rode pistes beslechtte, besprak ik met onze skileraar (Nederlander, een bioloog die in Zwitserland werkte als hovenier, op het punt staand om te emigreren naar Nieuw-Zeeland om daar les te gaan geven en tijdelijk in Oostenrijk skilessen gaf) de voor mij bewogen leerweek. Was ik nou dankzij of ondanks de lesmodules van de eerste dagen tot latere vooruitgang gekomen? We kwamen er niet helemaal uit...maar hij wilde wel dolgraag weten wat voor werk ik deed.
2007
Nu, twee jaar later, gingen we in successie naar het Reuzengebergte in Tsjechië. Ongeveer een uur voordat we thuis zouden vertrekken richting opstapplaats voor de busreis, bemerkte ik plotseling dat mijn reistas met tal van zeer interessante documenten en gebruiksartikelen, gebruik uw fantasie, en het zat er waarschijnlijk in, uit mijn voor ons huis staande auto was gestolen. Met enige wrange bewondering kon worden vastgesteld dat dit waarschijnlijk was gebeurd terwijl ik in/bij de auto bezig was de bagage in te ruimen. Na de noodzakelijke handelingen zijn we toch met enige vertraging op tijd gekomen bij de bus. Ik had ineens een mooie opdracht voor de reis: een volledig overzicht maken van de vermiste spullen. Het is iets anders dan Sudoku en Voetbal International, maar het bleek voldoende onderhoudend. Bij terugkomst viel ik met de neus in de journalistieke boter (hoe toepasselijk voor Zoetermeer), want een ongelukkige beschouwing over 'drie jaar Jan Waaijer als burgemeester in Zoetermeer' door PvdA-fractievoorzitter Rob Janssen in een locaal dagblad (papier), was voor een ander locaal medium (geen papier) een dankbare aanleiding de sluimerende hetze tegen PvdA-politici maar weer eens fors nieuw bloed in te blazen. Met lichte ironie wil ik voor één keer de stijl van een oppositiefractievoorzitter (Wilders of Nawijn, u kunt kiezen) hanteren om mijn gevoel bij de ombeschaamde aantijgingen te duiden: SCHANDE, het is een grote SCHANDE om duur advertentie-/sponsorgeld over de balk te gooien door alle vormen van journalistieke integriteit te negeren. Uiteraard kan ik niet langer meeschrijven op dit medium. Ondertussen zie ik dat anderen daar minder moeite mee hebben. Welnu, zij die meenden dat alle politici 'één pot nat' vormen kunnen rustig ademhalen: er blijft nog steeds iets te kiezen, zo blijkt!
Frans Muijzers
Wethouder Wonen, Onderwijs, Jeugd en Sport/Project Brede School
Wijkwethouder Centrum (Stadscentrum, Dorp, Driemanspolder en Palenstein)
gemeente Zoetermeer
079-3468173 / f.muijzers@zoetermeer.nl / frans@muijzers.nl / www.fransmuijzers.pvda.nl
|